Powierzchnia Sołectwa wynosi: 257.99 ha

Ludność: 536

Sołectwo położone jest wzdłuż drogi powiatowej Zarzecze - Siedliska - Lubenia, Zarzecze – Lutoryż i drogi krajowej Radom - Barwinek.

W Sołectwie wykonane są sieci : gazowa, energetyczna, wodociągowa, telefoniczna, kanalizacja sanitarna.

W Sołectwie istnieje chór "WISŁOCZANKA". Organizacje i zakres działania Sołectwa określiła Rada Gminy w statucie Sołectwa.

Sołtysem jest - Pan Antoni KOWALSKI, wybrany w wyborach powszechnych, przewodniczy też – Radzie Sołeckiej, wybranej w wyborach powszechnych w składzie:

• WILK Rafał
• CZEKAŃSKI Tadeusz
• MAC Krzysztof
• KUBICKA Stanisława
• ZNAMIROWSKI Stanisław
• BURZ Anna

Na terenie Sołectwa funkcjonują:

• Szkoła Podstawowa
• Filia Gminnej Biblioteki Publicznej
• Filia Gminnego Ośrodka Kultury i Wypoczynku
• Podmioty gospodarcze prowadzące działalność na własny rachunek (osoby fizyczne)
• Filia Parafii Rzymsko-Katolickiej w Lubeni

Krótki rys historyczny

    Pierwsze pewne wiadomości o Zarzeczu, posiadamy z roku 1423-go. Otóż, król Władysław Jagiełło w tymże roku wystawił dokument nadający Janowi z Giczyna dożywocie, na okręgu tyczyńskim, w skład którego obok Borku, Chmielnika, Słociny, Zalesia, Matysówki, Drabinianki, Budziwoja, Lutoryża, Lubeni, Straszydla, Białej i Siedlisk występuje również Zarzecze. Możemy więc z całą pewnością uznać, że Zarzecze w 1423 roku istniało już jako licząca się miejscowość. Ale przecież na terenie Zarzecza i sąsiednich wsi osadnictwo istniało już co najmniej od czasów neolitu (ok. 4 tyś – 1800 p.n.e.) W tym czasie nad Wisłokiem intensywnie rozwijało się osadnictwo, a sama rzeka była ważnym szlakiem handlowym. A że tak było, możemy stwierdzić     na podstawie badań archeologicznych przeprowadzonych na terenach sąsiadujących z Zarzeczem, jak i luźnych znalezisk z samego Zarzecza                a znajdujących się w Muzeum Okręgowym w Rzeszowie. Możemy sobie wyobrazić jak w tamtych czasach, Wisłok wypływając z przewężenia babickiego, na terenie gdzie dzisiaj istnieje miejscowość, rozlewał się szeroko tworząc liczne zakola. Być może, że to w tym czasie całą dolinę od Babicy aż po Rzeszów porastał las dębowy. Były to dęby olbrzymie, a zatem nie był to las  w dzisiejszym rozumieniu. Dęby rosły rzadko, ponieważ był to starodrzew.    Tam gdzie po jakiejś zmianie koryta woda wyrwała drzewo z korzeniami, następowało zamulenie i powstawały doskonałe warunki do uprawy roli. Nie trzeba było dużo wysiłku żeby, na takim zamulisku uprawiać ziemię i zbierać plony. Że dęby rosły na tym terenie są dowody, bo zdarza się że po większym wylewie Wisłoka z brzegu wyłania się tu i ówdzie doskonale zakonserwowany czarny dąb. Ciekawe jest, że wszystkie one ułożone są w kierunku biegu rzeki. Bardzo dużo dębów spotykało się w wyrobiskach żwirowych, a zdarzyło się również,     że przy budowie studni natrafiono na takie drzewo i nie mogąc się przebić trzeba było budować nową. Jest prawdopodobne że w X w Wisłok płyną pod samymi wzgórzami lutoryskimi, mniej więcej tak jak przebiega droga do Rzeszowa na odcinku od Zarzecza do początku Boguchwały. Dowodem przemawiającym za tym, że taki był jego nurt może być nazwa tej części Lutoryża – „korycisko”. Jak wiemy nazwy miejsc, pól, przysiółków ciągną się całymi latami, więc można przypuszczać, że tam było koryto Wisłoka.              W tym miejscu, jest znaczne obniżenie terenu i przez wieki były tam bagna, a do dzisiaj jeszcze są mokradła. Jeszcze na początku XIX w na tym terenie pływając łodziami polowano na kaczki. W 1890r. kiedy była budowana linia kolejowa     z Jasła do Rzeszowa przy sypaniu nasypu, przecinającego te bagna, żeby udrożnić spływ wody na tzw. „matni” trzeba było wykonać mostek. Podczas kopania fundamentów robotnicy natrafili na szkielet ludzki znajdujący się            w pozycji pionowej. Wniosek z tego, że jakiegoś nieszczęśnika bagnisko musiało pochłonąć. Ale wracając do Zarzecza, po pewnym czasie zapewne jak lody ruszyły na wiosnę, z kry zrobił się zator i rzeka znalazła nowe koryto,        a biegło ono wzdłuż obecnej drogi wiejskiej. Ślady jego widoczne są jeszcze teraz gołym okienna odcinku od kościoła po tzw. „Ryjak”. Według kronikarzy Kromera i Bielskiego w latach 1219 i 1252 były na tych terenach wielkie powodzie po ciężkich zimach. Czy nie w tych latach znów rzeka zmieniła swój bieg, przesuwając się bardziej na południowy wschód pod wzgórza Siedlisk?    A poprzednie koryto wypełnione naniesionym żwirem ludzie wykorzystali jako naturalną drogę, wzdłuż której zaczęła powstawać osada.

Napisano na podstawie relacji i zapisków Pana Bronisława Wilk

 
Światowy Związek Żołnierzy Armii Krajowej  Oddział Terenowy w Zarzeczu
    ŚZŻAK ma swą siedzibę w Domu Ludowym w Zarzeczu od 1990 roku. Przez kilka lat funkcję prezesa pełnił Franciszek E. Prędki z Zarzecza, który obecnie jest prezesem honorowym , na tym stanowisku prezesa zastąpił go Franciszek Mac. W latach 90- tych oddział liczył 60 członków z miejscowości: Babica, Lutoryż, Wyżne i Zarzecze. Oddział posiada własny sztandar.

Dom Ludowy

    Pomysł budowy Domu Ludowego w Zarzeczu zrodził się jeszcze w 1938 roku. Wówczas zaczęto gromadzić materiały budowlane, lecz wysiłki te przerwała II wojna światowa. Do pomysłu wrócono po wojnie. W  1947 roku nastąpiło poświęcenie kamienia węgielnego i przystąpiono do budowy Domu Ludowego. Środki pochodziły od mieszkańców wsi , którzy pozyskiwali je m. in. organizując zabawy taneczne oraz różne zbiórki i kwesty. Uchwalono niezbędną ilość dniówek, które powinien odpracować, zdolny do tego, mieszkaniec wsi. Ci spośród Zarzeczan, którzy posiadali konie bezpłatnie dowozili materiał budowlany. Znaczną część prac wykonano we własnym zakresie. Budynek oddano do użytku 1957 roku. Wśród osób, które wyróżniały się zaangażowaniem wymienić należy: Władysława Wróbla, który kierował budową, Jana Wilka skarbnika, i Jana Maca.  W 1995 roku w budynku zmieniono ogrzewanie z węglowego na gazowe. Na początku w tym budynku mieściła się: poczta, straż pożarna, sklep spożywczy, posterunek Milicji Obywatelskiej, Klub Oświaty Książki i Pracy, a w latach 60-tych również biblioteka. Obecnie w tym budynku znajduje się biblioteka, straż pożarna, koło gospodyń wiejskich, chór męski „Wisłoczanka” Okręgowe Biuro Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej i Ośrodek Kultury

Chór Męski „WISŁOCZANKA” z  Zarzecza

    Chór „Wisłoczanka” powstał w 1964 roku. Założycielami byli: Stanisław Gaciarz, Tadeusz Kolasa, Aleksander Madera, Eugeniusz Moskwa, Ignacy Moskwa, Władysław Moskwa, Kazimierz Materna i Franciszek Wilk. Kierownikiem artystycznym został Marian Domaradzki, który tę funkcję pełnił do roku 2006. Przez wiele lat współpracował z nim Eugeniusz Szczepan. Obecnie chór składa się z  12 członków :  9 śpiewaków i  3 instrumentalistów w tym bas, gitara, akordeon.

                        W repertuarze chóru znajdują się utwory folklorystyczne z regionu rzeszowskiego. Chór wykonuje również pieśni patriotyczne, religijne a także sięga po klasykę chóralistyki np. po pieśni Moniuszki. W 1978 roku chór otrzymał dyplom Polskiego Związku Chórów i Orkiestr za pracę społeczną i osiągnięcia artystyczne. Członkowie zespołu dokumentują swoją działalność pisząc Kronikę chóru. W lipcu 2000 roku chór obchodził swoje 35-lecie

Ochotnicza Straż Pożarna

    Ochotnicza straż pożarna powstała w 1908 roku. Obok kółka rolniczego należała do najważniejszych organizacji społecznych  na terenie Zarzecza. Obecnie komendantem OSP jest Daniel Potęcki, prezesem Andrzej Kalembkiewicz, skarbnikiem Krzysztof Mac . OSP posiada 20 czynnych członków. Siedzibą OSP jest Dom Ludowy w Zarzeczu. W październiku 2006r. jednostka wzbogaciła się o samochód marki Lublin, który otrzymali od wójta Gminy Boguchwała. Prace konserwatorskie przy utrzymaniu sprzętu wykonywane są przez strażaków społecznie. Strażacy biorą udział w akcjach gaszenia pożarów, ale także dbają o utrzymanie w dobrym stanie rowów melioracyjnych, ponieważ niedrożne stanowią zagrożenie powodziowe dla wielu budynków mieszkalnych i studni.

Koło Gospodyń Wiejskich

    Siedzibą Koła Gospodyń Wiejskich jest budynek Domu Ludowego. Funkcję przewodniczącej obecnie pełni Stanisława Kubicka. Organizacja ta zrzesza 7 członkiń. KGW posiada własną wypożyczalnię naczyń stołowych. Należy do najbardziej aktywnych organizacji na terenie wsi . Członkinie KGW uczestniczą i współorganizują ważniejsze imprezy kulturalne. Mają swój udział w organizowaniu spotkań, które na stałe weszły do sołeckiego kalendarza imprez, jak np. dożynki wiejskie, Dzień Kobiet, prezentacje kulinarne, zabawa andrzejkowa, zabawa karnawałowa.